Ευθεία Γραμμή v2

"...και κάθε που χαράζει, με τρώει το μαράζι..."

2005-12-23T17:47:00.000+02:00

Κάποτε το κουβάρι πρέπει να ξανατυλιχτεί.
Έτσι μετά από καιρό, κάποιος θα βρεθεί να το κλωτσήσει κατά λάθος
και ν'αρχίσει απ' την αρχή το παραμύθι.

***

"Και σ' αγαπούσα
ξερά και κίτρινα"*
Σαν του φθινόπωρου τα φύλλα
Κι απ' την ψυχή μου
Έξω σε κλείδωνα
Και πίστευα πως θα σωθώ

(9/8 - άμα βγει καμηλιέρικο, ακόμα καλύτερα)
____________________
[*] O.I.

***

Αν το περί κύκλου ήταν γοητεία,
το της ευθείας ήταν έλξη φυσική.
Δεν υπήρξε πρόθεση αλλά προδιάθεση.
Δεν υπάρχει μέλλον αλλά παρατεταμένο παρελθόν.

χαζεύοντας τον ορίζοντα
αλλά και κλείνοντας τα μάτια - μία στο τόσο
περπατώντας μεθυσμένος για να προχωρώ ίσια
ανοίγοντας πληγές για να σημαδεύεται η πορεία

"Για να σ' αγκαλιάσω με καημό
και τόσο να σε νοιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό
τούτο εδώ
που ποθώ ν' αποδώσω"

//αχ! ζωή μου η-μ//

***

"Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη..."
.
..
...
..
.
"Βρήκαμε τη στάχτη.
Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας,
τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα."

***

"Καληνύχτα, καληνύχτα
Τα τραγούδια που σου 'μαθα κρύφ' τα
Ζέστανέ τα σα να 'ναι πουλιά
Γιατί γέμισε ο κόσμος με νύχτα
Κι η ζωή μ' αντηλιά"

***

Νομίζω πως έρχεται ψύχρα.
Να ντύνεστε ζεστά.

Και να μην τρώτε κίτρινο χιόνι.

***

"δεν περιμένω όμως τίποτα πια
-χρόνια πολλά-
χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια..."

"...ήρθε χαρά στον ύπνο μου πως έκλεισα έναν κύκλο..."

2005-12-19T03:27:00.000+02:00

Η κυκλική φύση των πραγμάτων με γοήτευε εξ αρχής.
Πριν ακόμα ανοίξει ο κύκλος.
Η ιδέα μιας επιστροφής που μπορεί ν' αργήσει αλλά θα 'ρθει στο τέλος σίγουρα.

Από το πρώτο σημείο αρχίζει. Από αυτό το σημείο που αποφασίζει να μην παγιδευτεί στην ευθεία αλλά να πάρει την πρωτοβουλία να γίνει αρχή και τέρμα της δημιουργίας. Μέγιστος εγωισμός που δεν μπορεί παρά να είναι σημαντικότατος.

Πιο πολύ από τους κύκλους τους απλούς,
με γοητεύουν αυτοί που εξαφανίζονται μόλις κλείσουν
(όσοι προλάβατε τη v1, το ξέρετε).

Σαν πυροτέχνημα που σκοτεινιάζει.
Σαν πυροτέχνημα που μόλις έσκασε σ' έναν ουρανό που δεν κοιτάει κανείς.

"Αχ, χαιρετώ σας - και φιλώ σας!
Όντα μικρά, χρωματιστά, μες στον καθρέφτη κλειδωμένα..."

Υ.γ. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός - ακόμα δεν κοιμάμαι.
Υ.γ.2. Δε θα 'κλεινα με κύκλο. Χρωστώ μια ευθεία και μια ζωγραφιά.

"...και σπάζεις για χατίρι σου τη λέξη που αγαπούσες πιο πολύ..."

2005-12-17T13:38:00.000+02:00

Καταπολεμώ πλέον την αϋπνία (και τον ύπνο ενίοτε) με το naive του Γιώτη.

Νομίζω πως τελικά την ενδεκάδα δε θα τη συμπληρώσω.

Ίσα-ίσα μια βδομάδα για να βγω από την πόρτα που μπήκα.
Μη χαλάσει και το προξενιό.

Είναι μερικές ιδέες που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφερόν.
Η αντιστροφή, η αναλογία, η πτώση, το τέλος:
Μια μύγα που πέφτει προς τα πάνω, σαν να πετάει κατακόρυφα, και στουκάρει στο ταβάνι.

"...κι ακούω μόνο, συνθήματα μεταλλικά, των μικροφώνων..."

Καλημερούδια...

"...ξέχασε ο ύπνος μου ν' αποκοιμιέται..."

2005-12-14T15:21:00.000+02:00

Από την Κοιλάδα των Τεμπών, ένα από τα τραγούδια του νέου δίσκου του Θ. Παπακωνσταντίνου, που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο.

ΑΫΠΝΗ ΠΟΛΗ

(Ελεύθερη απόδοση σε ένα απόσπασμα του ομώνυμου ποιήματος του Lorca,από τη συλλογή "Ο ποιητής στη Νέα Υόρκη",όπως αυτό μεταφράστηκε από τη Μαρία Ευσταθιάδη στα πλαίσια της μετάφρασης -από τα γαλλικά- του θεατρικού "Η μοιρασιά του διαβόλου")

Όνειρο η ζωή δεν είναι
κι όποιος πόνεσε στον πόνο
πάντοτε θε να πονάει
κι όποιος θάνατο φοβάται
θα τον κουβαλάει στους ώμους.

Ψέμμα είναι πως κοιμούνται
στ' ουρανού τα φυλλοκάρδια.
Ούτε ένας δε σταλιάζει.

Μ' αν κανείς τα μάτια κλείσει
μαστιγώστε τον αδέρφια,
μαστιγώστε τον για να 'χει,
να 'χει ορθάνοιχτα τα μάτια
και φλεγόμενες πληγές.

Κανείς στο κόσμο δεν κοιμάται
ούτε ένας δεν κοιμάται.

"...τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα..."

2005-12-11T23:52:00.000+02:00

της ζωής
της νεκρής
του καιρού
του φόβου

δεσμός
χαλασμός
άκαιρος

σαν παιδί
σε αίθουσα αναμονής
ανέμελο στην άγνοια
κι ανήσυχο στον ύπνο

ονειρεύεται
πως χωρίζεται
και πριν ενωθεί
ξυπνά

Μουσική επένδυση: Paramithi από το Truth του Γιώργου Καλούδη

"...γεννήθηκες για την καταστροφή..."

2005-12-10T01:45:00.000+02:00

#6 - Κόφτης = Εκ γενετής διαβολεύς και άτυχος

Archive: #1 - #2 - #3 - #4 - #5

Η δημιουργία του και μόνο είχε κακή πρόθεση.
Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις οπότε οι προοπτικές του ήταν καλές, εξαιρετικές σε σχέση με τους αποδέλοιπους.

Οι σκαριές και οι καλαμιές δίνουν και παίρνουν.
Δουλειά του περισσότερο να προσφέρει σωστές πληγές, όταν βέβαια εξυπηρετεί το συμφέρον του.
Ο ψυχικός απολογισμός βγάζει μηδέν υπόλοιπο. Τέλεια διαίρεση/σχάση.

Γι' αυτό τα μάτια κλείδωσαν και σκεπάστηκαν με λάσπη.
Χίλιες αλυσίδες σφηνώθηκαν στο δέρμα.
Εκπαίδευση σκληρή, εσωτερική, βίαιη.

Αλλά εκείνο που από πολύ νωρίς έμαθα, είναι ότι το ανθρώπινο σώμα, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα πάθη των ανθρώπων. Δεν έχεις παρά να το δεις.

Γιώργος Χειμωνάς

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν είναι πως δεν τον υπολογίζουν γι' άνθρωπο.-

"...μια θάλασσα μας χώρισε, μια θάλασσα πλατιά..."

2005-12-08T18:51:00.000+02:00

Πριν ακριβώς 39 χρόνια, το εγ/ογ "Ηράκλειον" της "Ατμοπλοΐας Αιγαίου Αδελφών Σ. Τυπάλδου" βυθίζεται κοντά στη Φαλκονέρα και παίρνει μαζί του 247 ψυχές...

"...τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί..."

2005-12-07T03:46:00.000+02:00

Πλέον τα διαθέσιμα βήματα της δοκιμασίας της ύπνωσης έχουν λιγοστέψει.

Το μόνο που με ηρεμεί είναι η σκέψη της νάρκωσης.

Άδειασμα σκέψεων, αισθήσεων και αίματος μαζί. Μπορεί και να συμφέρει τελικά.

"...εκεί που η σκέψη ακροπατεί σαν το φονιά..."

2005-12-04T11:49:00.000+02:00

Κομμάτι από χειρόγραφο της Κατερίνας Γώγου, από εδώ.

***

--
τΟ βΑΛΣ τΩΝ μΑΤΙΩΝ
(Σταύρου Λάντσια)
Στα δύο πιάνα ο Σταύρος Λάντσιας και ο Τάκης Φαραζής.

Καλημερούδια.

"...εσύ γελούσες, ο χειμώνας δε θα 'ρθει..."

2005-12-03T01:49:00.000+02:00

#5 - Στόπερ = Πανταχού παρών και απών εκτός απτών

Archive: #1 - #2 - #3 - #4

Είναι άχαρος ο ρόλος αυτός.
Είναι πολύ πιο άχαρος και πολύ πιο δύσκολος απ' ότι φαίνεται.
Ίσως γι' αυτό βγαίνει όλη αυτή η αγριάδα και η πυγμή.

Μάλλον πρόκειται για μια αντίστροφη ευαισθησία, μια ανακατανομή δυσθυμίας.

***
-lrsccouiculwfmsqxshcofmfrvs-
***

Κανείς δε θέλει το μπαλάκι και όλοι το πετάνε σε όλους.

Η μπάλα όμως έχει άλλη χάρη.
Έχει εναν προορισμό, ένα σκοπό, ένα τέλος.

Εκεί βρίσκει τη χάρη του το τάκλιν, που μπορεί να θυμίζει μόνο μια κίνηση αρμονική ή...

ή μια χειρονομία απαλή, όπως καρφιτσώνεις ένα ρόδο στο στήθος
μιάς γυναίκας που ποτέ δεν υπήρξε

Τάσος Λειβαδίτης

Είναι ατέλειωτη η μοναξιά και η ευθύνη.
Μόνη σιγουριά πως υπάρχει κι ένας φύλακας της πύλης παραπίσω.
Ας είναι αυτή η τελευταία ελπίδα γιατί αν βρεθεί κι άλλη θα γίνει θηλιά για κρέμασμα.

"χιονιζει - ναι χιονίζει - αρχίζουνε τα θαύματα"

"...τι είναι αυτό που με κρατάει κάθε μέρα που περνάει..."

2005-11-30T02:22:00.000+02:00

Η αγωνία των ματιών της καθώς τον κοίταζε απ' το πλάι τον πονήρεψε και άρπαξε τους βραχίονές της με απροσδόκητη δύναμη και τους σταύρωσε πίσω από την πλάτη της, γυρίζοντας το κορμί της πίσω στο ερεισίνωτο της καρέκλας.

Λιλή Ζωγράφου

Το "ερεισίνωτο" είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στη σελίδα με τις όμορφες λέξεις. Οπτικά όμορφες, υποκειμενικά. Αυτές που περνάνε μπροστά από τα μάτια κι αυτά τις ακολουθούν, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ακολουθούν μια παρουσία που αναταράσσει την δ(ρ)ομική ισορροπία των παύσεων της ζωής μας.

***

EP.: Ο θάνατος, μιας και ξέρω ότι δεν φοβάστε τις λέξεις, σας απασχόλησε;
AΠ.: Mε συμπαθάτε, αλλά το θάνατο τον έχω χεσμένο.

Από συνέντευξη στην Ε

***

Λίγο πριν φύγει - πάνε επτά χρόνια τώρα - η Λ.Ζ., έχοντας περάσει μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της, βρισκόταν μαζί με μια μεγάλη παρέα σε ένα κουτούκι του Ηρακλείου. Ένας φίλος τη ρώτησε τι της λαχταρούσε περισσότερο κι αυτή απάντησε: "Ένα ποτήρι ρακή, ένα τσιγάρο κι ένα καλό...".

***

"Τα όνειρά μου μετακόμιζαν χρόνια στο αύριο ώσπου γίνηκαν γηρατειά."

Καλή σου νύχτα, εκεί ψηλά...

"...δεν έχω άγιο πια να προσκυνώ, ούτε καντήλι σ' άδειον ουρανό..."

2005-11-27T23:52:00.000+02:00

Η ώρα των αστεριών είχε περάσει.
Φιγούρες μοναχικές γέμισαν το νυχτερινό παζάρι.
Οι έμποροι χαμηλόφωνα φανέρωναν ό,τι έκρυβαν στα σεντούκια τους:

"Μήπως ο ξένος θα 'θελε μια μάσκα της ερήμου;
Έναν υγρό καθρέφτη;
Ίσως ένα εγχειρίδιο από τα βουνά του Άτλαντα;"

Μια μαυροφορεμένη γυναίκα καθόταν δίπλα σε μια μικρή φοινικιά.
Σεντούκι δεν υπήρχε σιμά παρά στρωμένο μπροστά της ήταν ένα βρώμικο κιλίμι, πάνω στο οποίο καθόταν ήσυχα ένα ξανθό κορίτσι. Η μικρή δε θα 'ταν πάνω από εφτά-οχτώ και δε φορούσε ρούχα.

Ένας γεροδεμένος άντρας πλησίασε αργά και ψιθύρισε μια λέξη μόνο.
-"Πόσο;"
-"Εκατό χρυσά."
-"Τα πόδια μόνο;"
-"Τριάντα."
-"Είκοσι;"
-"Τριάντα."
-"Τριάντα."

Η γυναίκα έβγαλε ένα σκούρο φλασκί ανάμεσα απ' τα βαριά της μαύρα ρούχα και αφαίρεσε προσεχτικά το κούμπωμα. Έδωσε στο παιδί να μυρίσει κι αυτό σωριάστηκε πάνω στο χαλί. Αυτή ανασήκωσε τη μια γωνιά του κι έβγαλε έναν μπαλτά. Ζήτησε τα λεφτά και ο άντρας μέτρησε με προσοχή νομίσματα τριάκοντα. Του παρέδωσε το εμπόρευμα αμέσως μετά.

Μέχρι να φροντίσει την αιμορραγία, μια ηλικιωμένη έφτασε κοντά στη φοινικιά.
-"Πόσο για τα χέρια;"
-"Είκοσι-πέντε."
Η γριά ένευσε για να συμφωνήσει.

Η εμπόρισσα ετοίμασε κι αυτό το πακέτο γρήγορα, μόλις έβαλε στο χέρι τις κορώνες.

Δυο ψηλόλιγνοι άντρες ήταν οι επόμενοι που πλησίασαν.
-"Τί χρώμα έχουν τα μάτια της;"
-"Πράσινο."
-"Τί πράσινο;"
-"Του σμαραγδιού."

Κοιτάξαν ο ένας τον άλλο και φάνηκε πως συνεννοούνταν με τα μάτια.
-"Δέκα;"
-"Εντάξει."
Οι δυο πελάτες έφυγαν ευχαριστημένοι, με την αγορά τους σ' ένα ξύλινο κουτί.

Ένας νεός δίχως κάπα πήγε κοντά και βγήκε απ' τα χείλη του η λέξη-κλειδί της πλατείας.
-"Πόσο;"
-"Τί;"
-"Ό,τι έχει μείνει."
-"Πενήντα."

Τα γαλανά μάτια του νεαρού συνάντησαν τα σκουρόχρωμα μάτια της γυναίκας.
Το βλέμμα του ήταν σταθερό και της φάνηκε αλλόκοτο.

-"Για να λυθεί το κρίμα σου, πόσα θα 'δινες;"
-"Τι εννοείς;"
-"Τίποτα. Έχω εξήντα. Παρ' τα και φύγε. Άφησε όσα ρούχα της έχεις."

Της πέταξε ένα πουγγί κι αυτή ούτε στάθηκε να μετρήσει. Εκείνος σκέπασε τ' απομεινάρια της μικρής με το κιλίμι και βγήκε από το παζάρι. Δυο στενά παρακάτω σταμάτησε κι απίθωσε το σώμα στην κρύα πέτρα του δρόμου. Ύστερα γονάτισε κι όταν τα χέρια του άρχισαν να λαμπυρίζουν, ακούμπησε το χαλί.

Λίγη ώρα μετά ο νεαρός ξαναγύρισε στο παζάρι, κρατώντας αυτή τη φορά απ' το χέρι ένα ξανθό κοριτσάκι.

"...μια θάλασσα μικρή πικρά σ' αποχαιρέτησε, σε περιμένει..."

2005-11-24T15:27:00.000+02:00

Sa mia thalassa mikrh moiazei o dromos mesa sth broxh.

Oi stagones xtypoun ta tzamia kai gia ligo nomizeis oti briskesai s' ena karabi poy 'xei bgei bolta sto pelago dixws proorismo. Einai lytrwtikos o apokleismos tou karabiou. Stekesai panw s' ena matso sidera kai se perikyklwnei h thalassa, se stigmatizei h broxh. Den exeis pouthena na pas, pouthena n' aplwseis rizes - pouthena n' aplwsw rizes. Katalabaineis ti parhgoria ein' ayto?

Shmera niwthw oso gerikos kai kourasmenos tha 'prepe. Isws ligotero apo oti synithws alla, m' enan periergo tropo, ola ta metrhmata bgainoun swsta. Mou 'xan pei kapote pws ola ta bhmata kynhgoun thn isorropia alla nomizw pws eidika shmera to axthos brhke ena shmeio na ksapostasei. Skepsou na kynhgousan thn epanafora, san ta moria tou mikroskopikou elathriou poy krybei to bic pou sfiggeis -sfigga- sta daxtyla sou.

Eytyxws poy frontises mesa sth nyxta na zwtheis to mayro sou palto kai h broxh voithise to skotadi na se krypsei. Eytyxws pou arghses kai de xreiasthke kaneis apo tous dyo na synexisei na zei. Eytyxws pou ksekourdisthke to mikro pianaki kai de tha 'xei soundtrack aytos o fobos (o mikros, o megas).

Eytyxws pou "moy 'tyxan ta mayra pionia" ki eytyxws poy den emathes pote na paizeis skaki giati tha 'xes katalabei.

***
[Το πότε γράφτηκε δεν έχει μεγάλη σημασία - σημασία έχει ότι σήμερα και πάλι το μέτρημα από τις πληγές (στους άλλους) βγαίνει σωστό.]

"...μάτια μου, λιμνοθάλασσες καημένες..."

2005-11-22T01:31:00.000+02:00

Τάμπες ντορσάλις.
Τι γλυκό που ακούγεται.
Τάμπες. Τά-μπες. Όπως γάμπες. Τα-μπες.
Ταμ-μπες. Ντορσάλις. Ντόρσαλις.
Ντορσαλίς. Όπως φυσαλίς.
Γάμπες φυσαλίς. Όπως αταξί λοκομοτρίς.

***
Χρήστος Θηβαίος - Μαρέα
(Θάνου Μικρούτσικου - Νίκου Καββαδία)

[Η μελοποίηση αυτή του ποιήματος είχε ξωπέσει από το Σταυρό του Νότου αλλά και από τις Γραμμές των Οριζόντων. Συμπεριλήφθηκε πρόσφατα στην ηχογράφηση της επανεκτέλεσης των έργων στο Μέγαρο Μουσικής, με ερμηνευτές από κοινού το Γιάννη Κούτρα και το Χρήστο Θηβαίο. Η προσφερόμενη ηχογράφηση ήταν δώρο στον Μελωδία για την πρωτοχρονιά (νομίζω) του 2002.]

Αφορμή: mor

"...γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ..."

2005-11-20T01:59:00.000+02:00

Όταν οι γλάροι ακολουθούν το ψαροκάικο, είναι γιατί νομίζουν πως θα τους ρίξουν σαρδέλλες στη θάλασσα.

Δήλωση στους δημοσιογράφους, στη συνέντευξη τύπου μετά από την καταδίκη του σε 100 ώρες εθελοντικής εργασίας για επίθεση κατά φιλάθλου της Κρύσταλ Πάλλας.

To 1966 ήταν η καλύτερη χρονιά για το Αγγλικό ποδόσφαιρο.
Κι αυτό γιατί εκείνη τη χρονιά, στις 24 Μαΐου, γεννήθηκε ο Ερίκ Καντονά...

"...τρελαίνομαι, τρελαίνομαι, σε μαύρη αράχνη δένομαι..."

2005-11-16T00:26:00.000+02:00

C’etait une journee de printemps. Les oiseaux repandaient leurs cantiques en gazouillements, et les humains, rendus a leurs differents devoirs, se baignaient dans la saintete de la fatigue. Tout travaillait a sa destinee : les arbres, les planetes, les squales. Tout, excepte le Createur!

Ήταν μια μέρα της άνοιξης. Τα πουλιά μοίραζαν τα άσματά τους με τερετίσματα, και οι άνθρωποι, επιστρέφοντας στις διάφορες δικές τους ασχολίες, λούζονταν στην αγιοσύνη της κούρασης. Όλα εργάζονταν προς τον προορισμό τους: τα δέντρα, οι πλανήτες, τα σκυλόψαρα. Όλα, εξαιρουμένου του Δημιουργού!

Κόμης του Λωτρεαμόν (Ισίδωρος Ντυκάς)
Τα άσματα του Μαλντορόρ - Άσμα ΙΙΙ, στροφή Δ' - απόσπασμα

[Οι ντομάτες για την κακοποίηση-μετάφραση κατά δω, σ' ιλ βου πλε.
Οι τονισμοί αφαιρέθηκαν χειρουργικώς.]

Το βιβλίο των ασμάτων του Μαλντορόρ ήταν το αγαπημένο του Αμεντέο Μοντιλιάνι. Ένας άλλος καλός κύριος του έχει επίσης αδυναμία.

Η κλαίουσα αράχνη - (λιθογραφία του Odilon Redon)

Οι βελανιδιές είναι καλές.
Αγαπώ τις βελανιδιές.
Θέλω να τις γλείψω.

"...κι όλες οι λέξεις στέκουν σα διαλυμένα βαγόνια..."

2005-11-15T02:30:00.000+02:00

#4 - Λίμπερο = Αυτοθύμα μέχρι αηδίας

Archive: #1 - #2 - #3

Το ήθος μου δε χρειάζεται πλαστική.
Το ύφος μου ίσως.

Η αίσθηση του "τελευταίου παίχτη" δεν είναι σαν τη βρώμικη φανέλα που μπορείς να πετάξεις μόλις σφυρίξει ο κόρακας. Έχεις υποχρεώσεις και το δικαίωμα να μη μιλήσεις. Είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης που της τελείωσαν οι ρεζέρβες. Σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω.

Αναμονή. Σε κάθε φάση, αναμονή.
Κι αυτή η εμμονή του τέρματος και της ηρωοποίησης...

Αν δε φαντάζεσαι φωτιές
Με κάρβουνα μην παίζεις

Δανάη Παναγιωτοπούλου

Αν η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει,
τότε γιατί δεν περιμένεις;

"...το κενό θα διαρρήξω, πάω να πιάσω ουρανό..."

2005-11-14T01:44:00.000+02:00

Δυο τρία όνειρα που είχαν απομείνει
μπήκαν ενέχυρο και μείναμε ταπί

Κατσιμιχαίοι

Μαγκιά μας, λοιπόν...

"...μπορεί και να αθωωθούμε..."

2005-11-11T02:22:00.000+02:00

Ο χρόνος είναι του Θεού
κι ο πόνος του ανθρώπου
να βλέπει το είδωλό του
να κλαίει και να γελά.

Στην κάψα του μεσημεριού
βουλιάζουν τα τζιτζίκια
κοχύλια κι αρμυρίκια
στα μαύρα σου μαλλιά.

Κάτω στο μεγάλο ύπνο
μυστικό σου ανάβω δείπνο.

Στρώσε τραπέζι γιορτινό
τραπέζι του ασώτου
το 'πνιξε τ' όνειρό του
άγριος ποταμός.

Από κρασί κι από φιλί
μπορεί και να σωθούμε
κι αν τύχει και χαθούμε
καλόδεχτος χαμός.

Κάτω στο μεγάλο ύπνο
μυστικό σου ανάβω δείπνο

Ποιος είδε δέντρο του βυθού
να αποζητά τον ήλιο
στου σκότους το βασίλειο
άγιο να γυρνά.

Με νήμα εξάκλωνο κεντάς
τον έβδομο ουρανό σου
υψώνεις το φανό σου
και πας στο πουθενά.

Κάτω στο μεγάλο ύπνο
μυστικό σου ανάβω δείπνο.

Άλκης Αλκαίος

Μην κοιτάτε πως έφτασε τελικά να το πει η Ελευθερία.
Ο Σωκρατάκος είχε κοιμηθεί μ' άλλο πλευρό στην αρχή.

Καλό πρωί...

"...κι ένα κουρέλι τραγούδησε το τελευταίο του μπλουζ..."

2005-11-09T01:22:00.000+02:00

Αχθολόγιον
(Τα παρακάτω ανήκουν προφανώς και αντιστοίχως στους δημιουργούς τους και μόνο. Η κακοποίηση γίνεται άνευ αδείας και μόνο λόγω του θράσους του ελεύθερου βήματος.)

Μα τα παράθυρα δε βρίσκονται,
ή δεν μπορώ να τάβρω (ταύρο κόκκινο, αιματοβαμμένο).

ΕίμAι mόνος σA δάχτυλο σε χέrι
Που H μηχανή tου πήρe +α άλλα 4

3+3+3+3
,.τι πικρή που 'ναι η ζωή.,
Κοιμήθηκα - κοιμήθηκα;

Πάντα. Πάντα εκεί.
Αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή.
Να αγκιστρωθούμε μέχρι ν' αρχίσει να ξεσκίζεται η θύμηση.

Δεν ήταν μουσική.
Άκουσα μόνο, προτού στρίψω τη γωνιά του δρόμου, έναν ήχο σα δοξαριά φάλτσα, έτσι όπως όταν ο αγέρας σκίζει τις τέντες.
Κλαίς;

Μέσ' στην ορμή της ερημιάς γινήκαμε [και (γινόμαστε)] διάφανοι.
Ανέβηκα σαν κλέφτης - το ψέμμα ΔΕΝ το βλέπεις;
Κι εμέ, τρισαλίμονο! 1 πίκρα με πίκραινε.

Eγώ δε θέ να καρτερώ κι η ώρα με σπουδάζει,
εκείνο που μου λέτε εσείς, δεν πρέπει και δε μοιάζει.
Όχι, δεν πρέπει, δεν πρέπει...

... Και τ’ αμάξι, Βρέχει, Βρέχει
στην ασφαλτωμένη οδό.
Έξω από τα τζάμια Τρέχει
κι ο χειμώνας είν’ εδώ...

-οι κύκνοι το φθινόπωρο ζητάνε τη χαρά τους-
ή-"όποιος ντρέπεται πολλά στερεύεται"-καθώς
---λέει και μια γιαγιά σοφή---

Κάθε μέρα,
όλες τις νύχτες,
24 ολάκερες ώρες
ο φόβος ΣΚΟτΩΝΕΙ,
η απροδιοριστία ΣΚΟτΩΝΕΙ,
τ'όνειρο ΣΚΟτΩΝΕΙ,
η πράξη ΣΚΟτΩΝΕΙ...

Καλή σου νύχτα και-

"...κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς..."

2005-11-07T14:32:00.000+02:00

ρέπλικες τίνος πράγματος ;

Anonymous, σχόλιο στην προηγούμενη δημοσίευση

Νομίζω πως ο ίδιος ο Νικολαΐδης, μέσω του ανώνυμου ήρωά του, έχει ήδη δώσει την απάντηση του: οι ρέπλικες (του Αγγελάκα) είναι οιωνεί/βίρτσουαλ/"ντεμέκ" γυναίκες. Προσπαθούν πολύ για να ξεγελάσουν πρωτίστως τον ίδιο τους τον εαυτό και κατόπιν αυτόν που στέκει δίπλα τους, ώσπου λήγουν τα ανταλλακτικά και αρχίζουν τα ελατήρια και τα γρανάζια να εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ο νόμος αυτός ισχύει για όλες τις ρέπλικες, μαζί με τις εξαιρέσεις και τα παρελκόμενά του. Η προηγούμενη δημοσίευση απλώς χρειαζόταν να υιοθετήσει μια προσέγγιση και επέλεξε το μικρό μονόλογο της ταινίας που αναφέρεται στις ρέπλικες γυναικών.

Σκεφτείτε τις έγνοιες της Μόνα Λίζα, της Αφροδίτης της Μήλου, του Πινόκιο, του γατιού-μπρελόκ των κλειδιών σας ή του λούτρινου που κοσμεί τον καναπέ σας. Όλα αυτά αποτελούν μια αντιπροσωπευτική ομάδα από ρέπλικες πρώτου επιπέδου και υποθέτω πως μπορείτε άνετα να συνεχίσετε τη συμπλήρωση των υπόλοιπων βαθμίδων.

Η επικινδυνότητα αφορά μόνο τα υψηλότερα επίπεδα. Στα επίπεδα αυτά οι ρέπλικες δεν έχουν μόνο το κρυφό όνειρο να αντικαταστήσουν το πραγματικό τους έτερον ήμισυ αλλά και τα προσόντα να πλασαριστούν σαν αυτό. Η κίνηση και η ομιλία είναι τα δύο χαρακτηριστικά που θα πρέπει όλοι να προσέχουμε για να μην πέσουμε θύματα. Ειδικά για τις ρέπλικες γυναικών θα ήταν καλό αν, ως εξαίρεση, προσέχαμε και τι ακριβώς λένε.

Άμα βρείτε το χρόνο, δείτε και αυτό το κλασσικό για μια άλλη πλευρά του ζητήματος. Δυστυχώς εμείς δεν έχουμε Voight-Kampff αλλά μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε στον Turing, τον Κωστόπουλο και το Hollywood για να ανακαλύπτουμε την αλήθεια.

"...κι εγώ εδώ, όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο..."

2005-11-05T00:52:00.000+02:00

Πρόσεξε τώρα... Όλες οι γυναίκες είναι ρέπλικες - δηλαδή οι περισσότερες από αυτές. Κι όλες οι ρέπλικες θέλουν να μας ερωτευτούν και να μας παντρευτούν. Ξέρεις γιατί, ε; Γιατί νομίζουν πως έτσι θα αναβαθμιστούν σε πραγματικά ανθρώπινα πλάσματα και θα μας κοροϊδέψουν ότι και καλά δεν είναι μηχανές. Εγώ κάποτε έζησα με μια από δαύτες, με μια ρέπλικα δηλαδή, αλλά δεν τα κατάφερε. Λίγους μήνες αφότου έληξε η εγγυήσή της... μου κάηκε. Γι' αυτό σου λέω: να προσέχεις τις ρέπλικες που φέρονται σαν πραγματικές γυναίκες και ν' αποφεύγεις συστηματικά τις πραγματικές γυναίκες που φέρονται σαν ρέπλικες.

Άντρας (Γ. Αγγελάκας) στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη "Ο χαμένος τα παίρνει όλα"

"...και μια βαθιά ραγισματιά στον ύπνο σου θ' ανοίξω..."

2005-11-03T22:01:00.000+02:00

Σήμερα τελείωσε (για πολλοστή φορά και προσωρινά) άλλη μια μεγάλη περίοδος κατανάλωσης των μικροσκοπικών σκευασμάτων που συνοδεύουν τη ζωή μου από τότε που γεννήθηκα.

Λέω να το γιορτάσω μ' ένα βαθύ ταξίδι σε όνειρα που δε θα θυμάμαι το πρωί.

Πόση προσπάθεια να χρειάζονται οκτώ ώρες ύπνου;

"...δεν θα 'χε όνομα η μέρα αν δεν της έδινες εσύ..."

2005-11-01T16:44:00.000+02:00

Ο Χουλιάν έγραψε κάποτε πως οι συμπτώσεις είναι οι ουλές του πεπρωμένου. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, Ντανιέλ. Είμαστε μαριονέτες του ασυνειδήτου μας.

Carlos Ruiz Zafon - Απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Η σκιά του ανέμου"

Ποιά να 'τανε άραγε η (κυριολεκτικά) ασυνείδητη δύναμη που ανάγκασε τους γονείς μου να τρέχουν για να με γλιτώσουν από το όνομα των αγίων που εορτάζουν σήμερα;

Ιδέα δεν έχω, αλλά δε με χαλάει κιόλας αυτή η ουλή. ;)

"...να ξεχαστεί σαν των βουνών το περσινό το χιόνι..."

2005-10-31T09:20:00.000+02:00

τραίνο
εγνατία
καφές
φωτογραφίες
ραστώνη
κιθάρες
παραλία
κρύο
κασέρι
ροτοντα
κι άλλες φωτογραφίες
βρύση
μίλτος
τσουρέκι
τσιμπηχτερή
κι άλλες φωτογραφίες
τραίνο
γεια.

"...δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές..."

2005-10-27T17:11:00.000+03:00

#3 - Αριστερό μπακ = Ανεπίδεκτος τυπολάτρης

Archive: #1 - #2

Η ιδιαιτερότης δεν είναι δικαιολογία.
Ο εγωισμός δεν είναι προτέρημα.
Το τέρμα δεν είναι αναστρέψιμο - αν δεν διαλέξεις το σωστό, θα το φας το αυτογκόλ.

Δ-η-λαδής:

Θα 'χουμε σε παλιό καθρέφτη γνωριστεί
κι έμεινε αυτό το ράγισμα στα μάτια.

Μιχάλης Γκανάς

- Και "τί να σου λέω για το χθες";
- Σήμερα παίζεται η ζωή σε νοκ-άουτ. Βγάλε σέντρα, δίχως "στη'.

Είσαι για προσκύνημα στον Άγιο Βαρδάριο;
Ραντεβού στο σημαιάκι του κόρνερ. Η λύπη κι οι λοιποί από Δευτέρα.

"...μες στον πυρήνα σου θαρρώ πως θα μπουκάρω..."

2005-10-25T09:54:00.000+03:00

Η καμπάνα του Αγίου Τρύφωνα χτυπά σε G.
Η γραμμή του τηλεφώνου μου χτυπά σε A.
Η κόρνα του αυτοκινήτου που μόλις πέρασε απ' έξω χτυπά σε F.

Η καρδιά μου νομίζω πως τελευταία χτυπά σε κάτι σαν D add4/add2, πράγμα που με ανησυχεί αρκετά.

Να πάω σε γιατρό ή ν' αγοράσω κουρδιστήρι;

"...τα δεσμά σου θα λιμάρω μ' ένα τριαντάφυλλο..."

2005-10-23T04:25:00.000+03:00

Κάπου είχε πάρει το μάτι μου έναν "κανόνα" που έλεγε πως δεν πρέπει να γράφονται στίχοι τραγουδιών στα ιστολόγια γιατί κανείς δεν τους διαβάζει...

Οι νομοταγείς ας καλύψουν τα ματάκια τους.

Δημήτρης Μητροπάνος - Για μια Ντολόρες
(Θάνου Μικρούτσικου - Άλκη Αλκαίου)

Στις ανθισμένες κορυφές ζήτησες τη ζωή σου
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού το φως του παραδείσου
Χαράζει η μέρα σαν γυαλί, στην κόψη κόβεις βόλτες
παρέα με λαθρόβιους, πότες και μηχανόβιους
παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα, στρώσε τ' όνειρό σου, μάγκα
με βρισιές και προσευχές και της μάνας τις ευχές
Στου αιώνα την παράγκα, στρώσε τ' όνειρό σου, μάγκα
στα κρυφά και ταπεινά ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες το δέρμα σου μια νύχτα
και το κορμί σου κάρφωσες στου φεγγαριού την πίστα
Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ τσακίζεις τη φωνή σου
ληστής, Πιλάτος και Χριστός εκεί που στάζει ο Θεός
θ' απλώσεις τη ζωή σου

"Σα να μην έζησα ποτέ, σα ν' αποκλείστηκα στη νύχτα..."
Χα. Χα. Χα.

"...ο Ανέστος τρυφερά γέμιζε καρφιά τα χέρια..."

2005-10-20T11:52:00.000+03:00

Αρτεμίου Μεγαλομάρτυρος σήμερα...

Για το θρησκευτικόν της ημέρας υποθέτω πως θα γράψουν οι αρμοδιότεροι.

Εγώ προτιμώ ν' ανάψω ένα "κεράκι" σ' έναν μάγκα που γιορτάζει ξώφαλτσα:
Ο Ανέστης Δελιάς, Σμυρνιός στην καταγωγή και ένα από τα καλύτερα μπουζούκια του ρεμπέτικου, πέθανε το 1944 από χρήση ηρωΐνης στα 32 του χρόνια. Εντός της ξακουστής Τετράδας είχε το παρατσούκλι "Αρτέμης".

Ο Ανέστης Δελιάς ήταν μπουζουκάκι καλό, είχε και στοματάκι, ήταν ωραίος. Είχε μια γκόμενα πουτάνα, στα Βούρλα. Αυτή ήτανε πρεζού. Έκανε βίζιτες, να πούμε, δεν την είχε καταλάβει. Και μένανε σε ένα παραγκάκι στα Χιώτικα. Στον Άγιο Διονύση. Εκεί που είναι τα Βούρλα, από κάτω ήταν τα Χιώτικα, που λέγανε. Όπως κοιμότανε λοιπόν ο Ανέστης μαζί της, να πούμε, τώρα τον εγουστάριζε βέβαια, ήθελε να τον κάνει κτήμα της. Του έκανε ένα γιουχ, δηλαδή όπως παίρνουμε ένα χαρτί, να πούμε, το στρίβουμε και το κάνουμε σαν χωνάκι, έτσι όπως το τσιγάρο. Του 'βαζε λοιπόν την πρέζα στο χωνάκι. Αυτός κοιμότανε, να πούμε, αυτή παρακολουθούσε την αναπνοή του. Έτσι την έπαιρνε την πρέζα αυτός. Μία, δύο, τρεις, πέντε. Δεν το καταλάβαινε. Η ηρωίνη τώρα, αν την πιεις πέντε φορές, τσιμπήθηκες. Την άρπαξες. Την τέταρτη φορά, λοιπόν, σηκώθηκε, κρυάδες, κομάρες, ρίγους, η κοιλιά του τον πόναγε. Μου το είχε πει ο ίδιος εμένα, μετά. Της λέει, ρε συ Κούλα, της λέει, τι έχω, δεν ξέρω τι έχω, τρέμω, ξέρω γω. Ρίξε μου ρούχα απάνω μου. Μπα, τίποτα δεν έχεις, λέει, θα σου δώκω, λέει μια σκόνη, λέει, που είναι, λέει, για τις κρυάδες, λέει, γι' αυτά. Μόλις την ήπιε, ουπ, έγινε στα γρήγορα καλά. Την άλλη μέρα άρρωστος πάλι. Σου λέει, ας πιω άλλη μια ψιχούλα μήπως γίνω πάλι καλά. Και αυτό ήτανε, Λευτέρη μου. Μία, δυο, τρεις, τον έκανε πρεζάκια...

Αφήγηση του Στέλιου Κηρομύτη από το βίβλιο του Λευτέρη Παπαδόπουλου "Να συλληφθεί το ντουμάνι"

Πολύ πριν μπλέξει με τη γυναίκα αυτή, το 1934, ο Δελιάς είχε γράψει το εξής προφητικό κομμάτι...

Ο πόνος του πρεζάκια

Απ’ τον καιρό που άρχισα την πρέζα να φουμάρω.
Ο κόσμος μ’ απαρνήθηκε, δε ξέρω τι να κάνω.

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ο κόσμος με πειράζει.
Και η ψυχή μου δεν κρατά πρέζα να με φωνάζει

(Γεια σου μαγκίτη μου Ανέστο!)

Απ’ τη μυτιά που τράβαγα άρχισα και βελόνι.
Και το κορμί μου άρχισε σιγά – σιγά να λειώνει.

(Αχ! Μ’ έφαγες, πρέζα!)

Τίποτε δε μ’ απόμεινε στο κόσμο για να κάνω.
Αφού η πρέζα μ’ έκανε στους δρόμους να πεθάνω.

Οι φίλοι του ρεμπέτες, με πρώτο τον Μιχάλη Γενίτσαρη, προσπάθησαν πολλές φορές να τον βάλουν να ξεκόψει. Συχνά τον έκλειναν μέσα στο σπίτι και παραφυλούσαν για να μην τρέξει πάλι σε κάποιον τεκέ. Ο Δελιάς πάντα ξέφευγε, πουλώντας ακόμα και το μπουζούκι για ν' αγοράσει τη δόση του.

Το κάρο της Αστυνομίας τον μάζεψε κόκκαλο ένα πρωί του '44, έξω από έναν τεκέ στο Μεταξουργείο...

Υ.γ. Περάστε κι από τον kuk για χρόνια πολλά.

"...εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές..."

2005-10-19T00:02:00.000+03:00

#2 - Δεξί μπακ = ασήμαντος ενδότοιχος

Archive: #1

[-] Η δυσκολία της ισορροπίας έγκειται στην ισορροπία των δυσκολιών που εμπεριέχουν τα δύο (ή και περισσότερα) καθήκοντα/άκρα. Άμυνα και επίθεση πρέπει να πληρούνται αρμονικά, άσχετα από τις αντιθέσεις που θα βρεις μπροστά σου. Όπως είναι γνωστό, δε χρειάζεται να είναι αριστεροπόδαρος ο αντίπαλος για να παίζει στα αριστερά.

[-] Η υφασμάτινη επιγονατίδα δεν επιτρέπει γονατιές στον τοίχο.
Ούτε καν στις ντουλάπες.
Να μεριμνήσετε για την αγορά μεταλλικής, ει δυνατόν μαζί με το υπόλοιπο της πανοπλίας. Γράψτε και "Κατάφρακτος" στο κουδούνι...
Η πληρωμή θα γίνει με αίμα.

[+] Τελικά οι μολυσμένες σκέψεις έχουν τόσο μεγάλη ημιζωή;

[+] Ηθικόν δίδαγμα & Tip of the day (δύο-σε-ένα):
Ποτέ μα ποτέ μην ξεχάσεις πως μπορεί η άλλη όψη του κέρματος να είναι τελείως διαφορετική αλλά είναι φτιαγμένη από το ίδιο μέταλλο...

Ευχαριστούμε που παρακολουθήσατε την κούρσα μας ως την αντίπαλη περιοχή.

Θα κλείσουμε το πρόγραμμά μας με μια ποζέρικη παράθεση [=]:

Όταν το πραγματικό δεν είναι πλέον αυτό που ήταν, τότε η νοσταλγία λαμβάνει το πλήρες νοημά της.

Ζαν Μπωντριγιάρ, Simulacra and Simulations

"...πούλα με για λίγη σιγουριά..."

2005-10-18T00:40:00.000+03:00

Παλιά ήμουν αναποφάσιστος.
Τώρα δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

"...πάνω από βλέφαρα κλειστά..."

2005-10-15T15:36:00.000+03:00

[...] Γίνηκαν γρήγορα τα ψώνια, κι ένα ταξί τους πέταξε στην Καστέλα. Ο Καραμάνος ξαπλώθηκε στην πολυθρόνα, πλάι στο ανοιχτό παράθυρο, και κοιτούσε τη θάλασσα, κουρασμένος κι άκεφος, όπως πάντα. Στο αναμεταξύ ο Βάσιας ντύθηκε μιαν άσπρη ποδιά κι ετοίμαζε το φαγητό με τέτοια σβελτέτσα και κεφάτο μπρίο που ο θλιβερός Μιχάλης καταδέχτηκε να χαμογελάσει.

- Όρεξη που την έχεις, Βάσια, μουρμούρισε...
- Και γιατί να μην την έχω; αποκρίθηκε ο Γιούγκερμαν τοποθετώντας συμμετρικά τα σερβίτσια στο μικρό τραπέζι. Νέος είμαι, βλάκας δεν είμαι, το ψωμί μου το βγάζω, τις γυναίκες τις κανονίζω. Τί μου λείπει;

Ο Καραμάνος χαμογελούσε βαριεστημένα.

- Εσύ Μιχάλη, δεν έχεις ποτέ κέφια;
- Πώς! Όταν τύχει, καμιά φορά, κι έχω χορτάσει ύπνο... Μα αυτό γίνεται τόσο σπάνια.
Ο Γιούγκερμαν τον κοίταξε με απορία:
- Δεν καταλαβαίνω. Εγώ, άμα πέσω στο κρεβάτι, κοιμάμαι αμέσως.
- Είσαι ευτυχισμένος, εσύ...
Το είπε αυτό ο Καραμάνος με ζήλεια, με μοχθηρία ανθρώπου που στερείται το μεγαλύτερο αγαθό της ζωής: τον ύπνο...

Μ. Καραγάτσης - Γιούγκερμαν

"...τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα-Σαλονίκη..."

2005-10-13T00:22:00.000+03:00

Ή σωστότερα Πειραιάς-Θεσσαλονίκη, σ' ένα περίεργο (τότε και τώρα) δρομολόγιο. Κι ας μην το πιστεύεις, έφτασε κι ως εκεί πάνω ο γιός του Μίνωα.

Τότε που ήμουν μικρός τρόμαζα μήπως χαθούν όλα όσα υπάρχουν γύρω μου και δεν έχω προλάβει να συγκρατήσω αρκετά για να τα θυμάμαι.

Τώρα;
εγώ scrap.
εσύ scrap.
αυτό scrap.

Νοσταλγικές ζωές από παλιοσίδερα που άφησαν πίσω τους μόνο θολές αναμνήσεις και μια γενική έννοια της οντότητάς τους να πλανάται.

Τ' αγάπησα αυτό το σκαρί σα να 'χε πιότερη ζωή απ' ότι έδειχνε και τώρα κανένας δεν ξέρει που κείτονται οι λαμαρίνες του. Γι' αυτό του μιλώ με χρόνους χθεσινούς και προχθεσινούς αλλά με λόγια ήσυχα. Μερικές φορές αόριστα - μερικές φορές ακαθόριστα. Τώρα που γερνάω μαθαίνω να μη γαντζώνομαι από τίποτα στη ζωή. Τα σκάρτα θα ξεχαστούνε ούτως ή άλλως...

"...έχω έναν καφενέ στου λιμανιού την άκρη..."

2005-10-10T04:02:00.000+03:00

"Τόσα παίρνω
Κι ό,τι θες
Στην τιμή
Περιλαμβάνεται ο καφές..."

Κι έξω απ' την πόρτα.
Η ψυχοπουτάνα* μας τελείωσε.
Προσεχώς Βουλγάρες και σφοδρές καταιγίδες.

"Καλημέρα" είπα;

__________
[*] © by Μ.Κ.

"...you are my sunshine, my only sunshine..."

2005-10-08T00:45:00.000+03:00

Αν ξεκινήσω ποτέ να ονειρεύομαι, θα 'βαζα και το παρακάτω στις παραγγελιές:

Αρχές του φθινοπώρου στην ξύλινη βεράντα ενός σπιτιού στην εξοχή. Βρισκόμαστε στα περίχωρα της "Αθήνας του Νότου", του Νάσβιλ του Τενεσί. Πετάω τάπες στο βαρέλι ενώ καταναλώνω την παραγωγή της προηγούμενης χρονιάς. Η ξανθιά καουμπόισσα που μ' έχει παρατήσει περνά καμαρωτή από το χωματόδρομο έξω απ' το σπίτι.

Τρεις τύποι με αισχρά καρό πουκάμισα και ξεκούρδιστες κιθάρες βγαίνουν από το πουθενά και συνοδεύουν την καντάδα:

You are my sunshine, my only sunshine
You make me happy when skies are gray
You'll never know dear, how much I love you
Please don't take my sunshine away

***
Ένα από τα διαμάντια ενός εξαιρετικού bootleg...
Johnny Cash / Bob Dylan - You are my sunshine (J. Davis / C. Mitchell) [1,39mb]
***

Υποθέτω πως τ' όνειρο τελειώνει με την εν ψυχρώ δολοφονία μου από κάποιο από τ' αδέρφια της.

"...αν αφήσεις το ένα μάτι, δεν αργεί να 'ρθει βαθύ σκοτάδι..."

2005-10-06T16:29:00.000+03:00

Nochnoi Dozor / Night Watch / Οι Φύλακες της Νύχτας
Το πρώτο μέρος της τριλογίας του Sergei Lukyanenko έφτασε και κατά δω.
Δυστυχώς είναι η "περιορισμένη" κόπια της Fox οπότε αναζητήστε την ρωσική έκδοση που δεν έχει περικοπές και το OST που λογικά θα κυκλοφορήσει σύντομα στα δισκάδικα...

Επίσημη σελίδα
Καταχώρηση IMDb

Η "ανεπίσημη" αφίσα είναι από αυτό το εξαίρετο site.

"...όμορφη που 'ναι η ζωή, όμορφη σαν ψέμα..."

2005-10-05T02:25:00.000+03:00

Κεκτημένη ταχύτητα.
Πιθανώς το μόνο κεκτημένο.

Πατάς από πείσμα το κουμπάκι και σου βγαίνει η προειδοποίηση:
"Είσαι σίγουρος;"

...κι εσύ από κεκτημένη ταχύτητα πατάς "Ναι" ενώ μέσα σου ξέρεις ότι ήθελες απλά να δεις την προειδοποίηση και να πας πάλι πίσω...

...ρίχνεσαι σε μια καταμέτωπη κόντρα και δε σηκώνεις το πόδι από το γκάζι...

...τελικά ο καθρεπτισμός σου τα παρατάει κι εσύ συνεχίζεις σε ευθεία γραμμή ως τον απέναντι τοίχο...

"...κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή..."

2005-10-03T23:23:00.000+03:00

Η ομορφιά της κατρακύλας είναι πως δεν έχει κόπο. ;)

"...κράτα για το τέλος το πιο μεγάλο μίσος..."

2005-10-01T02:41:00.000+03:00

#1 - Τερματοφύλακας = τελοκράτης

Φυλάσσοντας στενά περάσματα και ξεχασμένα στενάκια
όπου το φως από τις λάμπες του δρόμου φτάνει ξεψυχισμένο.

Ένα ζευγάρι μπλαζέ γυαλιά μπροστά από ένα μαύρο βλέμμα.
Τσιγάρο αναμμένο - σέρτικο;

Στις άκρες του δρόμου τοποθετημένοι,
σαν πιόνια στην αρχή της παρτίδας.

Μόνη σιγουριά;
Δεν έχεις ζήσει όσα ΕΓΩ έχω ζήσει.
Δεν έχεις νιώσει όσα ΕΓΩ έχω νιώσει.
Δεν έχεις περάσει όσα ΕΓΩ έχω περάσει.
Αυτό το ΕΓΩ μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαίνει ΕΣΥ;

Ο καθένας τη ζωή του κομματιάζει και τη μοιράζεται με τους εαυτούς του.
"Τα δικά Σου γίνονται ΔΙΚΑ σου και τέρμα το παραμύθι."

Άρον λοιπόν τις ενοχές σου και περιπάτει για να πάρεις φόρα.
Εγώ θα κάτσω δίπλα απ' το δοκάρι μου και θα σε βλέπω που θα κλωτσάς τη μπάλα στις λαμαρίνες...

"...να κοιμηθώ, να κοιμηθώ θέλω μονάχος..."

2005-09-28T22:52:00.000+03:00

κι ω, Θεέ μου, ας μπόρηγα νάμπαινα κάποτε για πάντα
στον ύπνο

"Χαρμόσυνο Λάβδανο"

Μια τέτοια μέρα, πριν από δεκαπέντε χρόνια, διάλεξε για να φύγει ο Νίκος Καρούζος...

"...αν είσαι όπως δείχνεις, εγώ σκοτώνομαι..."

2005-09-27T02:59:00.000+03:00

Σταμάτησε να βήχει κι έψαξε την τσέπη του για τσιγάρα.
-Γιατί δεν το κόβεις, αφού σε πειράζει; είπε ο Γεράσιμος.
-Και σένα σε πειράζει κι όλο τον κόσμο. Μα δεν το κόβει μητ' ένας στους χίλιους. Άκου. Αν ποτέ βρισκόμουνα χαρμάνης από τσιγάρο κι από γυναίκα πάνου σ' ένα ξερονήσι και μου λέγαν να διαλέξω ένα από τούτα τα δύο, θα προτιμούσα το τσιγάρο. Το τσιγάρο.
-Κουταμάρες. Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει στην ώρα του.
-Μου 'χει τύχει κάτι σχετικό. Προτίμησα το τσιγάρο σου λέω.
-Από τα λόγια σου καταλαβαίνω πως τις αγαπάς τις γυναίκες, περισσότερο κι απ' ό,τι πρέπει. Μπορεί κάποια να σου 'καμε μεγάλη ζημιά, για τούτο έχεις χολιάσει και μιλάς έτσι· θα σου περάσει.
-Μπα. Τις αγαπάω βέβαια. Είναι χαρά Θεού να τις βλέπεις γυμνές. Όμως να τις πληρώνεις ή να σε πληρώνουνε. Ο πιο σωστός τρόπος.

Νίκος Καββαδίας - Βάρδια

Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου
να μη σε γράψουνε
με ξέρουνε στην πιάτσα
και θα σε κάψουνε

Περπατά το κατόπι
πάνω στα βήματα
εγώ από σένα, φως μου
δε θέλω χρήματα
εγώ από σένα, φως μου, δε θέλω χρήματα...

Γιάννης Ιωάννου - Νίκος Μαμαγκάκης - Ελευθερία Αρβανιτάκη
- από το "Κέντρο Διερχομένων" -

"...but I ain't going down that long and lonesome road..."

2005-09-24T15:20:00.000+03:00

Το δεύτερο album της Katie Melua με τίτλο "Piece by piece" κυκλοφορεί τη Δευτέρα σε όλα τα καλά καταστήματα πτυκτών δίσκων...

Δειγματάκι:
On the road again
(πρώτη εκτέλεση από τους Canned Heat)

"...λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους..."

2005-09-23T14:27:00.000+03:00

Το εγκυρότερο ψυχογράφημα που μου έγινε ποτέ με παρομοίαζε με το κουτί.

"...με κρατούσες και φεύγαμε..."

2005-09-21T02:59:00.000+03:00

Από το ανήσυχο προσκέφαλο του Πορτογάλου λογιστή:
"Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας."

Οι κάψουλες είναι άδειες αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν δεν τις ανοίξει πρώτα...

"...σαν κωμωδία αμερικάνικη πέρασε και τούτη η βδομάδα..."

"...κι οι βράχοι κρυφακούνε..."

2005-09-20T03:48:00.000+03:00

"Η αποκαθήλωση είναι η μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή μας."
Χίλια μπράβο στον δημιουργό της φράσης που δεν προσδιόρισε σε ποιου την αποκαθήλωση αναφέρεται.

Εγώ πάντως νομίζω πως το δεύτερο σημαντικότερο ρήμα που κατάφερα να ξεχάσω ήταν το "θυμάμαι". Ίσως κάποια κρινοδάχτυλα να πρέπει να δείχνουν πολλές μοίρες μακριά πλέον.

Υ.γ. ΜΠΑΝΤΟΥΚ, ΟΕΕΕ ΟΕΕΕΕΕΕΕ!!! Τώρα και με κελεμπία.

"...όμως εκείνη κοίταγε να βρει το σερβιτόρο..."

2005-09-18T23:38:00.000+03:00

Kι όντεν η νύχτα η δροσερή κάθε άνθρωπο αναπεύγει,
και κάθε ζο να κοιμηθεί τόπο να βρει γυρεύγει,
ήπαιρνεν το λαγούτο του και σιγανά επορπάτει,
κι εχτύπαε το γλυκιά-γλυκιά ανάδια στο Παλάτι.
Ήτον η χέρα ζάχαρη, φωνή είχε σαν τ' αηδόνι·
κάθε καρδιά, να του γρικά, κλαίγει κι αναδακρυώνει.

Βιτσέντζος Κορνάρος - Ερωτόκριτος

Και μ' απάντησαν:
'Η γη ανθίζει εκεί που ξέρεις,
άμοιρη ψυχή,
μην ξεγελαστείς.'

Θανάσης Παπακωνσταντίνου (σχεδόν)

Μα το βαρύ της στέμμα
ρουμπίνι με το αίμα
θα μπερδευτεί...

Λουδοβίκος των Ανωγείων

"...ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα..."

2005-09-16T02:32:00.000+03:00

Έχεις κόψει συνειδητά το ένα σου χέρι και ονειρεύεσαι, κάποτε να γίνεις μπασκετμπολίστας. Ο.Κ., δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι...

Ο.Ι. - 11/2003

Ναι, το ξέρω ότι το 'χω ξαναγράψει αλλά οι επιταγές της πραγματικότητας με ενημέρωσαν ότι οι αντοχές τους έχουνε ξοδευτεί πια και πως πρέπει να επιληφθώ του θέματος asap. Μετά και την πρώτη βροχή που μου έστειλαν, δεν δύναμαι να φέρω αντίρρηση.

Βλέπω στα μάτια τους νεροποντή...

***

Don't let a fool kiss you... [2,61mb]
And don't let a kiss fool you...

[Φωνή-κιθάρα: George Bandoek
Φωνητικά: Μάρθα Φριντζήλα
Συνοδεία: Like-a-delica
Πρώτη εκτέλεση: Tom Waits]

"...ο χρόνος σου φρενάρει στων παθών τη βδομάδα..."

2005-09-14T03:57:00.000+03:00

Στον καιρό των δολοφόνων,
οι ανασφάλειες οπλοφορούν...

Σύνθημα σε τοίχο κάπου στο Χαϊδάρι

Έξυπνη ατιμία το να έχουν ήθος οι πληγές.

"...και δε θυμάμαι να σου πω ποια όνειρα θα σβήσω..."

2005-09-13T02:37:00.000+03:00

Σύνθεσις από εδώ.

Outrora, quando fui verdadeiro ao meu sonho
Πριν καιρό, όταν ήμουν πιστός στο όνειρό μου
Alvaro de Campos - Datilografia

Καληνύχτα, για φαντάσου...

"...ήτανε όλα ψέμματα και λόγια του ντελβέ..."

2005-09-12T10:48:00.000+03:00

αλτέρνατιβ τάιτλ: "...κι όλα αρχίζουν εδώ... μέσα στο τέλος αυτό..."

Φθινόπωρο. Απαραίτητα φθινόπωρο.
Η πιο σικάτη εποχή για μελό.

Ώρα 4:14 πμ.
Μέσα στη βροχή, μια θολόλιγνη φιγούρα περιμένει άδικα το λεωφορείο.
Κρατώντας μια γυάλινη ομπρέλα αργοβαδίζει πάνω-κάτω.
Αυτοκίνητα και άνθρωποι προσπερνούν κι αυτή πατά προσεχτικά στα γκρίζα τετράγωνα.
Το περπάτημα σταματάει λόγω ενός ιπτάμενου επισκέπτη:
ένας σπίνος απιθώνει έναν ανθό στα πόδια της.
Δε φαίνεται να σαστίζει ούτε στιγμή.

Πετά μακριά την ομπρέλα που γίνεται θρύψαλλα χτυπώντας σ' ένα κυπαρίσσι,
πατά τον ανθό σαν να σβήνει μισοτελειωμένο τσιγάρο και
στρίβει στον αέρα το ασημένιο νόμισμα που κρατούσε.
Από τη μια πλευρά η αυτοθυσία και από την άλλη η εξουσία.

Τα μάτια της παρατηρούν το κέρμα μέχρι την άτσαλη προσγείωση.
Η απόσταση είναι πολύ μεγάλη για να δω το αποτέλεσμα.
Στέκεται ακίνητη κι αγκαλιάζει τους ώμους της με τα δυο της χέρια.
Αυτό για μερικά δευτερόλεπτα.
Κι ακόμα μερικά.

Ύστερα σπάει απότομα την παράξενη αυτή αγκαλιά και το δεξί χέρι της κάνει νόημα στο ταξί που έρχεται από την άλλη μεριά του δρόμου...

Μπαίνει βιαστικά στο πίσω κάθισμα.
-"Καλημέρα, δεσποινίς. Που πάμε;"
-"Μακριά."
-"Ξέρετε... είστε πολύ όμορφη."
-"Εεε... εντάξει," ψέλλισε και μαζεύτηκε στη γωνιά της πόρτας.
Ήταν η τελευταία της κουβέντα σε αυτήν την κούρσα...

"...στις τρεις χαράματα Ομόνοια..."

2005-09-10T15:46:00.000+03:00

Κανείς να μη μάθει πως ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από που ερχόμαστε και προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πως πεθάναμε
Γιώργος Χειμωνάς

"Μ' έβαλαν σ' ένα δωμάτιο κρεμ. Άθλιο. Παράγωγο. Ψεύτες. Είναι, λέει, η σουίτα. Ξέρω τι μου ετοιμάζουν. Κάνω τον ψόφιο κοριό. Κουβαλάνε όλα τους τα φασιστικά τεχνάσματα. Οροί. Κομψοτεχνήματα παρακεντήσεων. Περίλυποι γιατροί. Τους λέω όλους 'Στέλιο'. Νευριάζουν. Ασπροντυμένες, με τρυφερά νύχια νοσοκόμας ή με νύχια κομμώτριας. Δίχως πρόσωπο αυτές. Μόνο γυαλιά και αντάυγειες... Τον Εγγονόπουλο θα ζήσω. Μούγκα, λοιπόν. Ούτε κιχ. Έκανα πως κοιμάμαι. Έσκυβαν να δουν αν αναπνέω. Ξαφνικά και απροειδοποίητα, πετούσα δυο τρεις λέξεις απειλητικές. Σαν παραλήρημα. Πανικοβάλλονταν. Λούηδες κι έξω από την πόρτα. Μην κλειδώσεις, είπα. Για να ξαναμπούν. Να τις ξανατρομάξω. Να ξαναφύγουν. Εγώ, η ψευτοάρρωστη. Και υγιής. Το ξέρω. Κι αυτοί το ξέρουν. Μου στήσανε τον Κάφκα για να με δοκιμάσουν. Κι άντεξα. Πρώτη φορά στη ζωή μου που ξεπέρασα τις προβλέψεις τους για μένα. Κι άντεξα, θα στοιχημάτιζαν δισεκατομμύρια ορούς για το αντίθετο. Και τα 'βγαλα πέρα ένα χειμώνα, ένα καλοκαίρι, έτσι όπως κανείς δεν είχε ποτέ φανταστεί, και ιδίως εγώ..."

Μ.Κ. aka Ν246935

________
Το artwork είναι φρέσκο και εξαιρετικά αφιερωμένο.
Το σύνθημα από κάποιον παράδρομο της Ομόνοιας...

"...τα ναύλα μου δε θ' αγοράσω..."

2005-09-08T04:11:00.000+03:00

όλα τα θεριά βγαίνουν βόλτα μέσα στο σκοτάδι
ακροπατούν και ήσυχα γεμίζουνε το χώρο
κάνω να τα ψάξω και μεταμορφώνονται
συμπυκνώνονται σ' ένα μαχαίρι
ενα μαχαίρι, ένα μικρό-μικρό μαχαίρι που ούτε το χέρι δεν το πιάνει
από την πρώτη κιόλας γροθιά (δεν) αστοχώ
μπήγεται βαθιά στο χέρι αλλά το αίμα δεν πετάγεται
σχηματίζει ίνες, κλωστές ιστού
μικρές κλωστούλες αίματος που κολλάνε
και με κινούν σαν ψεύτικο εαυτό

αποδιώχνουν όσα καλά περίμεναν οι πολλοί
σκίζουν -ευτυχώς- τα συμβόλαια αναγκών
ξεσκεπάζουν τους αληθινούς και θρηνούν τους ψεύτες
με παραμυθιάζουν μαλακώνοντας τους πόνους

ώσπου να πω το "ευχαριστώ"
μήπως ξεπληρώσω
το αίμα πληροί το στόμα μου
και το ελέγχει πλήρως:
"εμπάργκο απ'την ανάποδη θα πει αιχμαλώτισέ-με"

______
Οι πλάγιοι στίχοι ανήκουν (κατά σειρά παράθεσης) στο Ματωμένο Γάμο του Federico Garcia Lorca (μετάφραση Νίκου Γκάτσου) και στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου Εμπάργκο των Θάνου Μικρούτσικου - Άλκη Αλκαίου.

"...σαν το φρουρό μπροστά στην πύλη..."

2005-09-06T00:45:00.000+03:00

Στα τείχη του κάστρου της Ελσινόρης.

Φραντσίσκο: Σαν από κει κάτι να ακούω. Τίς ει; Ποιός είναι εκεί;
(Μπαίνουν ο Οράτιος και ο Μάρκελος.)
Οράτιος: Φίλοι.
Μάρκελος: Και υπήκοοι πιστοί του Βασιλέα της Δανίας.
Φραντσίσκο: Καλή σας νύχτα!
Μάρκελος: Στο καλό, στρατιώτη µου. Σε ποιόν παρέδωσες;
Φραντσίσκο: Φυλάει ο Μπερνάρντο. Καληνύχτα. (Βγαίνει.)

Μάρκελος: Έ, Μπερνάρντο!
Μπερνάρντο: Εδώ! Ήρθε και ο Οράτιος;
Οράτιος: Ναι, αλλά µε µισή καρδιά.
Μπερνάρντο: Καλώς ορίσατε. Οράτιε... Φίλε Μάρκελε...
Οράτιος: Λοιπόν; Ξαναφάνηκε απόψε... «αυτό»;
Μπερνάρντο: Δεν είδα τίποτα ακόµη.
Μάρκελος: Ο Οράτιος λέει πως είν’ της φαντασίας µας.
Δεν το πιστεύει ότι το φάντασµα υπάρχει,
και ας το αντικρίσαµε κι οι δυο µας, δυο φορές.
Γι’ αυτό, τον φώναξα απόψε να φυλάξει συντροφιά µας,
ώστε αν η οπτασία ξαναφανεί,
ας δει κι ο ίδιος µε τα µάτια του
κι αν θέλει – ας της µιλήσει.

***
Παγωνιά κι απόψε.
Φεγγάρι κοκκινωπό ημερών δεκατεσσάρων.
Η βάρδια τελείωσε πριν δυο ώρες.
Όχι πως έχει σημασία.
Το σκονισμένο χακί σακάκι είναι σφιχτά δεμένο.
Οι γκρίζες μπότες παίζουν με το χώμα.
Το όπλο ακουμπισμένο παραδίπλα.

Η μόνη επίσκεψη της νυκτός που κυλάει στη σιωπή
είναι η αλεπού του λόφου.
Παμπόνηρο πλάσμα, απόκοσμο.
Ξύνει με τα νύχια της τα δέντρα
και κουνιέται πέρα-δώθε για να με μπερδέψει.
Πάνε λίγες μέρες που 'ρχεται όλο και πιο κοντά.

Πάνω που γυρίζω το βλέμμα μου
-νομίζοντας πως θα αντικρύσω τη μικρή vulpes-
βλέπω την οπτασία μου δίπλα απ' το φεγγάρι.

Πανώρια και πελώρια
καλύπτει τη σελήνη·
πλησιάζει απειλητική
και αν δε νιώθω στραβά, είναι έτοιμη πια να μιλήσει.

---
Η μετάφραση του Άμλετ ανήκει στον Απόστολο Δοξιάδη.
Το artwork είναι μπαγιάτικο, από προσωπική συλλογή και επιλογή.

"...πότε θα τραγουδήσουμε τραγούδια ευτυχισμένα..."

2005-09-04T14:42:00.000+03:00

Τελικά πρέπει να 'ναι κουφός ο Αποπάνω.
Ο δικός μου τουλάχιστον. Για τον δικό σας δε ξέρω.

ΚΑΡΣΙ σου είπα, ρε ηλίθιε! Καρσί, όχι καρφί!

Περιμένω αποζημίωση για τα νυστέρια που 'ρχονται.
Η κλεψύδρα σου τουμπάρισε πριν πολύ καιρό και η διορία μας τελειώνει.

"...μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα..."

2005-09-03T02:40:00.000+03:00

Η αδυναμία για τις μικρές ώρες έχει τόσο πολλές αιτίες που σκορπάνε πριν συμμαζευτούν όλες σε μια γωνιά.

Μέσα στην απόλυτη ησυχία, το ανεμιστηράκι του υπολογιστή ακούγεται σαν νυχτερινό αεράκι του Λιβυκού πελάγου.

Το Φροσί είναι παρατημένο στο κρεββάτι και τα χρυσοπράσινα μάτια της παίζουν με το φως της οθόνης.

Δεκάδες κουτιά από δισκάκια γεμίζουν το γραφείο, τα ράφια, το πάτωμα, μα και τα λεπτά, τις ώρες και τις νύχτες.

Χαρτιά, βιβλία και τετράδια σε ποσότητες οικολογικής απειλής με προκαλούν να τα μουτζουρώσω.

Οι άνθρωποι κοιμούνται ανίδεοι και ήσυχοι στις απαλές τους κλίνες, δίχως να ενοχλούν και να ενοχλούνται.

Αλκοολικά στιχάκια στο ωχρό τεφτέρι αναζητούν ολοκλήρωση που δεν ξέρω γιατί ή πως να τους τη δώσω.

Κάτι τέτοιες στιγμές, μια μελωδία εμφανίζεται ξαφνικά κι αρχίζει να γδύνεται τις νότες της με τρόπο αργό και έντονο, σαν τανγκό.

Και δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Είναι οι περασμένοι χρόνοι που τη στέλνουν, όλες οι βαριές αλυσίδες που τις κουβαλάς ως το τέρμα.

Οι σκελετοί βγαίνουν από τις ντουλάπες που όλο λες πως θα καθαρίσεις, ξεφυσάνε τον καπνό από το πούρο τους in your face και χαμογελάνε πιο πλατιά από οποιονδήποτε γνωστό σου.

Κάπως έτσι ξεκινάνε αυτά τα ταξιδάκια με τις ταβανοσκοπήσεις και τις θύμησες που τελειώνουν με τα πρώτα ξυπνήματα των πολυκατοικιών...

Ημ: 28/8/05 - Χ:2

Το κρεββάτι άδειο,
τα βιβλία πεταμένα,
τα δισκάκια στη θέση τους,
η κιθάρα κλειδωμένη στην ντουλάπα,
τα στιχάκια (μένουν και θα μείνουν) ανολοκλήρωτα.

Υπολείμματα από λευκοπλάστη κολλημένα στην άκρη του γραφείου
και τα σκουπίδια γεμάτα από απαλά αποστειρωμένα τετράγωνα.

Απ' ότι φαίνεται, πρέπει να μάθω να πληκτρολογώ σαν το Δύστροπο.
Η χαζή σκέψη αυτής της νύχτας είναι πως θέλω να μάθω να γράφω έτσι.
Καλά μου λέγαν όλοι πως είμαι ανάποδος άνθρωπος.

Ίσως το μόνο θετικό είναι πως ο χρόνος ρέει πλέον προς τα εμπρός.
Κάπως έτσι τελειώνουν κάποια άλλα ταξιδάκια...

"...μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται απ' τη νιότη σου..."

2005-09-02T00:22:00.000+03:00

Πήρα το πρωί τηλέφωνο για να κλείσω ένα (σχετικώς επείγον) ραντεβού σε γιατρό. Η ευγενέστατη γραμματέας με πληροφόρησε πως υπάρχει κενό σε τρεις βδομάδες...

Έτσι ξαναθυμήθηκα τον Αρκά:

Κόκκορας: Όπου να 'ναι θα εμφανιστεί πάλι αυτή η φαντασίωση. Θα 'ρθει όπως κάθε νύχτα αυτή η φρικτή νυχτερίδα και θα μου πει: "ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΕΙΜΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ!"
Νυχτερίδα: ΕΙΜΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ!
Κόκκορας: Την καλησπέρα την κόψαμε;

"...έχουν περάσει χρόνοι δέκα..."

2005-09-01T12:21:00.000+03:00

Αφού δεν πληρώνω για τη χρήση της επικεφαλίδας, ποστάρω τουλάχιστον το δελτίο τύπου:

01 / 09 / 2005
Φεστιβάλ Βύρωνα, Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» 21:00.

"έχουν περάσει χρόνοι δέκα..."

Mια συναυλία του Μιλτιάδη Πασχαλίδη.
Συμμετέχουν:
Βαγγέλης Γερμανός
Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Χρήστος Θηβαίος
Κώστας Λειβαδάς
Δημήτρης Μητροπάνος
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Ελένη Τσαλιγοπούλου
Χαΐνηδες
Γιάννης Χαρούλης
Ενορχήστρωση: Στέργιος Γαργάλας

Από το «Παραμύθι με λυπημένο τέλος», που κυκλοφόρησε το 1995 στις «Κακές Συνήθειες», τις «Βυθισμένες Άγκυρες», στον πιο πρόσφατο «Η μόνη μου πατρίδα είναι ο Χρόνος», κλείνει μια δεκαετία δημιουργικής παραγωγής για τον Μίλτο Πασχαλίδη. Έτσι, αποφάσισε να το γιορτάσει με μια συναυλία με την συμμετοχή κάποιων από τους ανθρώπους που συνεργάστηκε αυτά τα χρόνια .
Η βραδυά επιφυλάσσει εκπλήξεις, ερμηνευτικές και μουσικές…

Εισιτήρια προπωλούνται στα δισκοπωλεία Metropolis και στα Ταμεία του Φεστιβάλ Βύρωνα στο Σύνταγμα και στο Θέατρο Βράχων.

***

Δωράκι περιορισμένης χρήσης...
(Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος - Στίχοι: Άλκης Αλκαίος)

...κι εγώ ένα πεδίο βολής φθηνό...

"...κι όλοι μου οι φίλοι απορούν 'Τι κάνει ετούτος ο μαλάκας;'..."

2005-08-30T01:41:00.000+03:00

I <3 Arkas

"...έπιασε να βρέχει ζάχαρη και μέντα..."

2005-08-28T00:59:00.000+03:00

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Κώστας Καρυωτάκης

"Η ιστορία ενός ασυνήθιστα ευγενικού ανθρώπου" ήταν το tagline της εξαιρετικής ταινίας του Tim Burton που βγήκε στις αίθουσες πριν 15 χρόνια. Λένε πως για να γίνει ένας ήρωας συμπαθής στο κοινό πρέπει να έχει κάποια χτυπητή αδυναμία. Ο ψυχάκιας Burton θεώρησε καλό λοιπόν να αφαιρέσει από τον Edward την ικανότητα να πιαστεί από ένα χέρι χωρίς να το κομματιάσει.

Η αρρωστημένη ομορφιά ενός πειράματος που ξέρει μόνο ν' ανοίγει πληγές.

Πάντως για τον Ψαλιδοχέρη το κόλπο του Burton δούλεψε μια χαρά...

"...o,τι θυμάμαι με καρφώνει στο χώμα..."

2005-08-26T05:17:00.000+03:00

Υπό-σημείωσις

Τα ματόκλαδα δε χρειάζονται πότισμα.
[Όχι, καλό μου. Ούτε μ' αλμυρό νερό.]
Ανθίζουν όταν είναι η ώρα τους, άνευ φροντίδας και προσοχής.
Συνήθως δε, σε τόπους μακρινούς αλλά όχι απρόσιτους.
Ακριβώς για να σε προσπεράσουν ολάνθιστα,
όπως γλυκά σε προσπερνά ο ύπνος κάποιο Αυγουστιάτικο ξημέρωμα...

"...κι εγώ με λόγια να σωπαίνω..."

2005-08-25T01:35:00.000+03:00

Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα οι θεοί
υφαίνουν τη ζωή μας.
Εκείνα που ήταν για να γίνουν
δεν έγιναν ποτέ
κι αυτά που γίνονται
δεν ήταν για να γίνουν.

Σιωπή. Σιωπή.

ΜΗΔΕΙΑ Ευριπίδη
σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά

"...με το βαμβάκι θα σφαχτούμε..."

2005-08-24T01:27:00.000+03:00

Σκαλίζοντας κάποια από τα πολλά mp3 του σκληρού, έπεσα πάνω στο "Your funeral, my trial" του Nick Cave και αναλογίστηκα για άλλη μια φορά πόσο πρωτοπόροι υπήρξαν οι μεγάλοι λαϊκοί μας συνθέτες.

Επεξηγώ:
Πέτυχα πριν μερικά απογέματα την εκπομπή του Οδυσσέα (στον Μελωδία), μετά από πολύ καιρό. Το δάχτυλο πήγαινε αρχικώς προς το κομβίο του play αλλά, ευτυχώς, σημάδεψε το tuner. Αφού συγχρονίστηκα με το όλο οικείο της κατάστασης, ξεκίνησε το επόμενο κομμάτι που ήταν το παμπάλαιο αδέσποτο μουρμούρικο: "Να πεθάνεις, να πεθάνεις, να πεθάνεις" κ.ο.κ.

Τελειώνει λοιπόν το κομμάτι και γύριζει ξερά το ρεμάλι και λέει:
"Έτσι πάει. Κάτι τέτοια τραγούδια είναι η ιδανική απάντηση στην ερώτηση που γίνεται όταν τελειώνει μια σχέση:
-Θες να μείνουμε φίλοι;
-Τί λες, κουκλίτσα μου; Εσύ στο χώμα και 'γω στη φυλακή!"

Τσίλιας - Cave | 1-0

"...δε θα μου πεις εμένα για ποιον θα ζω..."

2005-08-23T00:45:00.000+03:00

Νομίζω πως το πλέον σημαντικό υποσύνολο των ανθρώπων που με ενδιαφέρουν υπήρξε η ομάδα των ανθρώπων που ενδιαφέρθηκαν για μένα.

Τα δύο κυριότερα υποσύνολα της άνωθεν ομάδας είναι:
α) αυτοί που με αγαπούν/νοιάζονται (λέμε τώρα...)
β) αυτοί που με καταλαβαίνουν (λέμε τώρα...)

Η αρχική μου παρατήρηση ήταν πως τα σύνολα αυτά υπήρξαν (σε μεσοπρόθεσμο τουλάχιστον ορίζοντα) αμοιβαίως αποκλειόμενα.

Η δεύτερη παρατήρηση είχε να κάνει με την σκληρή παραδοχή πως ουδείς άλλος ευθύνεται για το γεγονός περισσότερο από εμένα ή σωστότερα πως εγώ επεδίωξα τον αμοιβαίο αυτόν αποκλεισμό. Προσπάθησα ουκ ολίγες φορές να βρω κάποιο άλλοθι για τον κωλοπαιδισμό μου αυτόν όμως οι πράξεις του παρελθόντος δεν μου άφησαν περιθώριο.

Είναι λοιπόν όλα ένα παιχνιδάκι για εξουσία;
Νομίζω πως ναι.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση τελικά είναι μια συμπεριφορά που εμφανίστηκε ενώ οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν ορισμένοι εξ αρχής: ελάχιστοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν να είναι μέλη και των δύο ομάδων. Αντίθετα, κάποιοι δοκίμασαν όμως να μεταθέτουν εαυτούς από τη μία στην άλλη κατά βούληση και να πετάνε επιχειρήματα σαν μπανανόφλουδες στο πεζοδρόμιο, καταπώς τους βόλευε. Απορίας άξιον είναι αν περίμεναν συγχαρήκια και επαίνους ή απλώς αποδοχή.

Αυτοί είναι κι οι άνθρωποι που μετανιώνεις λιγότερο όταν τους αφήνεις πίσω.

Μετά γυρνάς προς το ξημέρωμα, ανοίγοντας το χρυσοκίτρινο πακέτο, και λες με υφάκι "μάθε τη γλώσσα της σιωπής" αντί να πεις "σκάσε" κι είναι όλοι ευχαριστημένοι χωρίς κανείς να 'χει καταλάβει τίποτα...

"...και μου 'πες η ζωή είναι αλλού..."

2005-08-21T01:32:00.000+03:00

Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας
αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.

Τάσος Λειβαδίτης

Ευθύνη έμφασης προσωπική.

"...μες στη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει..."

2005-08-20T01:25:00.000+03:00

Δε κατέχω αν μου το 'στειλαν για καλό ή όχι...

"Η ευθεία γραμμή είναι άθεη και ανήθικη" του Reinhard Skoracki

"...Αύγουστος ήτανε, δεν ήτανε, θαρρώ..."

2005-08-19T01:01:00.000+03:00

Tengo miedo a perder la maravilla
De tus ojos de estatua, y el acento
Que de noche me pone en la mejilla
La solitaria rosa de tu aliento

Δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
Να περπατάν σαν καβουράκια
Πλάγια κι ακριβά τα χάδια
Φως αχνό μες στα σκοτάδια

Σαν σήμερα έφυγε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1936) και γεννήθηκε ο Νικόλας Άσιμος (1949)...

"...και πια δεν είναι γυρισμός..."

2005-08-17T01:49:00.000+03:00

"Και γιατί γύρισες;"
Γιατί έφυγα.

"Τ' αγάλματα λυγίζουν αλαφριά... καληνύχτα."
Καληνύχτα...

Υγ. Μέχρι τα Χριστούγεννα και μόνο. [ ξ. ;) ]

"...τα στιχάκια των τίτλων..."

2005-07-31T23:59:00.000+03:00

Οι διορθώσεις και οι διευκρινίσεις σας καλοδεχούμενες όπως πάντα...

1. "...και πια δεν είναι γυρισμός..."
Γερνάς και σκοτεινιάζει - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
(Μάνου Λοΐζου)
[Μάνος Λοΐζος - Για μια μέρα ζωής]

2. "...Αύγουστος ήτανε, δεν ήτανε, θαρρώ..."
Federico Garcia Lorca - Γιάννης Κούτρας
(Θάνου Μικρούτσικου - Νίκου Καββαδία)
[Θάνος Μικρούτσικος - Σταυρός του Νότου]

3. "...μες στη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει..."
Καλοκαίρι - Διονύσης Σαββόπουλος
(Διονύση Σαββόπουλου)
[Διονύσης Σαββόπουλος - Το κούρεμα]

4. "...και μου 'πες η ζωή είναι αλλού..."
Η ζωή των άλλων - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
(Θάνου Μικρούτσικου - Οδυσσέα Ιωάννου)
[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Θάλασσα στη σκάλα]

5. "...δε θα μου πεις εμένα για ποιον θα ζω..."
Τι σε νοιάζει εσένα - Νίκος Πορτοκάλογλου
(Νίκου Πορτοκάλογλου)
[Νίκος Πορτοκάλογλου - Τα καράβια μου καίω]
-Δείτε και την εκτέλεση της Ροβένας Αλευρά από τον Άσωτο Υιο-

6. "...με το βαμβάκι θα σφαχτούμε..."
Μικρός Τιτανικός - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
(Λαυρέντη Μαχαιρίτσα - Μιχάλη Γκανά)
[Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Ρίξε κόκκινο στη νύχτα]

7. "...κι εγώ με λόγια να σωπαίνω..."
Έτσι σκληρά - Μίλτος Πασχαλίδης
(Θοδωρή Παυλάκου)
[Μίλτος Πασχαλίδης - Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος]

8. "...o,τι θυμάμαι με καρφώνει στο χώμα..."
Ακυκλοφόρητο του Γιάννη Χαρούλη
(Μίλτου Πασχαλίδη - Γιάννη Χαρούλη)
[Πιθανότατα θα συμπεριληφθεί στον ερχόμενο δίσκο]

9. "...έπιασε να βρέχει ζάχαρη και μέντα..."
Νυκτερινό Α' - Νίκος Παπάζογλου
[Νίκος Παπάζογλου - Όταν κινδυνεύεις, παίξε την πουρούδα]

10. "...κι όλοι μου οι φίλοι απορούν 'Τι κάνει ετούτος ο μαλάκας;'..."
Νέο κύμα - Διονύσης Σαββόπουλος
(Διονύση Σαββόπουλου)
[Διονύσης Σαββόπουλος - Τραπεζάκια έξω]

11. "...έχουν περάσει χρόνοι δέκα..."
Παραμύθι με λυπημένο τέλος - Μίλτος Πασχαλίδης
(Μίλτου Πασχαλίδη)
[Μίλτος Πασχαλίδης - Παραμύθι με λυπημένο τέλος]

12. "...μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται απ' τη νιότη σου..."
Υπόγειο - Κατσιμιχαίοι
(Κατσιμιχαίων - Ρίτας Μπούμη-Παππά)
[Κατσιμιχαίοι - Ζεστά ποτά]

13. "...μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα..."
Ο Γιάννης ο φονιάς - Μανώλης Μητσιάς
(Μάνου Χατζιδάκι - Νίκου Γκάτσου)
[Μάνος Χατζιδάκις - Αθανασία]

14. "...πότε θα τραγουδήσουμε τραγούδια ευτυχισμένα..."
Κόκκινος χορός - Κατσιμιχαίοι
(Κατσιμιχαίων)
[Κατσιμιχαίοι - Απρίλη, Ψεύτη!]

15. "...σαν το φρουρό μπροστά στην πύλη..."
Του φθινοπώρου τα φιλιά - Μίλτος Πασχαλίδης
(Μίλτου Πασχαλίδη)
[Μίλτος Πασχαλίδης - Βυθισμένες Άγκυρες]

16. "...τα ναύλα μου δε θ' αγοράσω..."
Το κακοήθες μελάνωμα - Θάνος Μικρούτσικος
(Θάνου Μικρούτσικου - Άλκη Αλκαίου)
[Θάνος Μικρούτσικος / Άλκης Αλκαίος - Εμπάργκο]

17. "...στις τρεις χαράματα Ομόνοια..."
Χαράματα Ομόνοια - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
(Μάνου Λοΐζου - Μανώλη Ρασούλη)
[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Φοβάμαι]

18. "...ήτανε όλα ψέμματα και λόγια του ντελβέ..."
Ο καφές - Ορφέας Περίδης
(Ορφέα Περίδη)
[Ορφέας Περίδης - Καλή σου μέρα αν ξυπνάς]

19. "...και δε θυμάμαι να σου πω ποια όνειρα θα σβήσω..."
Μες στη δική σου τη ζωή - Ελευθερία Αρβανιτάκη
(Αντώνη Βαρδή - Αντώνη Ανδρικάκη)
[Ελευθερία Αρβανιτάκη - Όλα στο φως]

20. "...ο χρόνος σου φρενάρει στων παθών τη βδομάδα..."
Χαμογέλα - Μανώλης Φάμελλος & οι Ποδηλάτες
(Μανώλη Φάμελλου)
[Μανώλης Φάμελλος & οι Ποδηλάτες - Μανώλης Φάμελλος & οι Ποδηλάτες]

21. "...ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα..."
Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα - Τρύπες
(Τρυπών - Γιάννη Αγγελάκα)
[Τρύπες - Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι]

22. "...όμως εκείνη κοίταγε να βρει το σερβιτόρο..."
Μια βραδιά στο λούκι - Κατσιμιχαίοι
(Κατσιμιχαίων)
[Κατσιμιχαίοι - Ζεστά ποτά]

23. "...κι οι βράχοι κρυφακούνε..."
Άστρο του πρωινού - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
(Θανάση Παπακωνσταντίνου)
[Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Στην Ανδρομέδα και στη Γη]
-Βασισμένο σε ένα τραγούδι των Ινδιάνων Paunnee της Β. Αμερικής-

24. "...με κρατούσες και φεύγαμε..."
Ζεϊμπέκικο - Σωτηρία Μπέλλου / Διονύσης Σαββόπουλος
(Διονύση Σαββόπουλου)
[Διονύσης Σαββόπουλος - Δέκα χρόνια κομμάτια]

25. "...λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους..."
Μοναξιά... χιλιάδες φύλλα - Γιώργος Νταλάρας
(Θάνου Μικρούτσικου - Κώστα Τριπολίτη)
[Θάνος Μικρούτσικος / Κώστας Τριπολίτης - Συγγνώμη για την άμυνα]

26. "...but I ain't going down that long and lonesome road..."
On the road again - Katie Melua
(Floyd Jones - Alan Wilson)
[Katie Melua - Piece by piece]
-Πρώτη εκτέλεση: Canned Heat-

27. "...αν είσαι όπως δείχνεις, εγώ σκοτώνομαι..."
Όχι μαζί - Ελευθερία Αρβανιτάκη
(Νίκος Μαμαγκάκης - Γιάννης Ιωάννου)
[Νίκος Μαμαγκάκης - Κέντρο διερχομένων]

28. "...να κοιμηθώ, να κοιμηθώ θέλω μονάχος..."
Αιφνίδια πτώση (της στύσης) - Αλκίνοος Ιωαννίδης
(Αλκίνοου Ιωαννίδη)
[Ακυκλοφόρητο - κι έτσι θα μείνει]

29. "...κράτα για το τέλος το πιο μεγάλο μίσος..."
Κράτα για το τέλος - Παντελής Θαλασσινός
(Παντελή Θαλασσινού - Ηλία Κατσούλη)
[Παντελής Θαλασσινός - Αστρανάμματα]

30. "...κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή..."
Δημοσθένους Λέξις - Διονύσης Σαββόπουλος
(Διονύση Σαββόπουλου)
[Διονύσης Σαββόπουλος - Βρώμικο Ψωμί]

31. "...όμορφη που 'ναι η ζωή, όμορφη σαν ψέμα..."
Το καθρεφτάκι - Σωκράτης Μάλαμας
(Σωκράτη Μάλαμα - Άλκη Αλκαίου)
[Σωκράτης Μάλαμας - Ένα]

32. "...αν αφήσεις το ένα μάτι, δεν αργεί να 'ρθει βαθύ σκοτάδι..."
Victoria Kleim - Διάφανα Κρίνα
(Διάφανων Κρίνων)
[Ακυκλοφόρητο]

33. "...you are my sunshine, my only sunshine..."
You are my sunshine - Jimmie Davis
(Jimmie Davis - Charles Mitchell)
[Πρώτη εκτέλεση το 1931]

34. "...έχω έναν καφενέ στου λιμανιού την άκρη..."
Έχω έναν καφενέ - Γιώργος Νταλάρας
(Μάνου Λοΐζου - Λευτέρη Παπαδόπουλου)
[Μάνος Λοΐζος - Θαλασσογραφίες]

35. "...τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα-Σαλονίκη..."
Πάντα γελαστοί - Δημήτρης Μητροπάνος
(Θάνου Μικρούτσικου - Άλκη Αλκαίου)
[Θάνος Μικρούτσικος / Δημήτρης Μητροπάνος - Στου αιώνα την παράγκα]

36. "...πάνω από βλέφαρα κλειστά..."
Άδειοι τόποι - Σωκράτης Μάλαμας
(Θανάση Παπακωνσταντίνου)
[Θανάση Παπακωνσταντίνου - Αγρύπνια]

37. "...πούλα με για λίγη σιγουριά..."
Πούλα με - Πυξ Λαξ
(Μάνου Ξυδού)
[Πυξ Λαξ - Ζόρικοι καιροί]

38. "...εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές..."
Εδώ - Τρύπες
(Μπάμπη Παπαδόπουλου - Γιάννη Αγγελάκα)
[Τρύπες - Τρύπες στον Παράδεισο]

39. "...ο Ανέστος τρυφερά γέμιζε καρφιά τα χέρια..."
Όνειρο - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
(Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
[Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Αγία Νοσταλγία]

40. "...τα δεσμά σου θα λιμάρω μ' ένα τριαντάφυλλο..."
Σαν κατάδικος δραπέτης - Δημήτρης Μητροπάνος
(Μάριου Τόκα - Άλκη Αλκαίου)
[Δημήτρης Μητροπάνος - Εντελβάις]

41. "...μες στον πυρήνα σου θαρρώ πως θα μπουκάρω..."
Είσαι παιδί ωραίο - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
(Νικόλα Άσιμου)
[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Πες μου ένα ψέμα ν'αποκοιμηθώ]
-Πρώτη εκτέλεση στην 7η παράνομη κασσέτα του Νικόλα-

42. "...δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές..."
Ανθρώπων έργα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
(Σταμάτη Κραουνάκη - Λίνας Νικολακοπούλου)
[Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Ανθρώπων έργα]

43. "...να ξεχαστεί σαν των βουνών το περσινό το χιόνι..."
Πεχλιβάνης - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
(Θανάση Παπακωνσταντίνου)
[Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Βραχνός προφήτης]

44. "...δεν θα 'χε όνομα η μέρα αν δεν της έδινες εσύ..."
Από μένα το Βασίλη - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
(Βασίλη Παπακωνσταντίνου - Βασίλη Γιαννόπουλου)
[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Σφεντόνα]

45. "...και μια βαθιά ραγισματιά στον ύπνο σου θ' ανοίξω..."
Με τα φτερά του έρωτα - Μανώλης Λιδάκης
(Τάσου Γκρου - Ηλία Κατσούλη)
[Μανώλης Λιδάκης - 4 Κύκλοι Τραγουδιών]

46. "...κι εγώ εδώ, όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο..."
Εσύ εκεί - Μάνος Ξυδούς
(Λάκη Παπαδόπουλου - Κυριάκου Ντούμου)
[Λάκης Παπαδόπουλος - Δικαίωμα στο όνειρο]

47. "...κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς..."
Εσμεράλδα - Γιάννης Κούτρας
(Θάνου Μικρούτσικου - Νίκου Καββαδία)
[Θάνος Μικρούτσικος - Ο Σταυρός του Νότου]

48. "...κι ένα κουρέλι τραγούδησε το τελευταίο του μπλουζ..."
Καλή σου νύχτα - Συνήθεις Ύποπτοι
(Χρήστου Θηβαίου)
[Συνήθεις Ύποπτοι - Μέρες αδέσποτες]

49. "...μπορεί και να αθωωθούμε..."
Μικρός Τιτανικός - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
(Λαυρέντη Μαχαιρίτσα - Μιχάλη Γκανά)
[Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Ρίξε κόκκινο στη νύχτα]

50. "...το κενό θα διαρρήξω, πάω να πιάσω ουρανό..."
Πάω να πιάσω ουρανό - Ελευθερία Αρβανιτάκη
(Σταμάτη Κραουνάκη)
[Ελευθερία Αρβανιτάκη - Όλα στο φως]

51. "...κι όλες οι λέξεις στέκουν σα διαλυμένα βαγόνια..."
Αόρατος άνθρωπος - Στέρεο Νόβα
(Στέρεο Νόβα)
[Στέρεο Νόβα - Ασύρματος κόσμος]

52. "...τρελαίνομαι, τρελαίνομαι, σε μαύρη αράχνη δένομαι..."
Τρελαίνομαι - Κώστας Μακεδόνας
(Σταμάτη Κραουνάκη)
[Σταμάτης Κραουνάκης - Όταν έρχονται οι φίλοι μου]

53. "...γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ..."
Το δίχτυ - Τάκης Μπινης
(Σταύρου Ξαρχάκου - Νίκου Γκάτσου)
[Σταύρος Ξαρχάκος - Ρεμπέτικο]

54. "...μάτια μου, λιμνοθάλασσες καημένες..."
Μάτια μου - Νίκος Παπάζογλου
(Ορφέα Περίδη)
[Νίκος Παπάζογλου - Σύνεργα]

55. "...μια θάλασσα μικρή πικρά σ' αποχαιρέτησε, σε περιμένει..."
Μια θάλασσα μικρή - Διονύσης Σαββόπουλος
(Διονύση Σαββόπουλου)
[Διονύσης Σαββόπουλος - Ο Διονύσης με την κιθάρα του]
-Καθώς και στα "10 χρόνια κομμάτια"-

56. "...δεν έχω άγιο πια να προσκυνώ, ούτε καντήλι σ' άδειον ουρανό..."
Μάνα μου Ελλάς - Νίκος Δημητράτος
(Σταύρου Ξαρχάκου - Νίκου Γκάτσου)
[Σταύρος Ξαρχάκος - Ρεμπέτικο]

57. "...τι είναι αυτό που με κρατάει κάθε μέρα που περνάει..."
Κι όλο ταξιδεύω - Μαρία Παπανικολάου
(Πάνου Ράπτη - Γιάννη Ζαρκαδούλα)
[Πάνος Ράπτης - Ξένοι τόποι]